گوش دار ای غرقه در بحر خطا #فاطمیه_فقیه_ایمانی

ترجمه حدیث شریف کساء علی اهله آلاف تحیة و الثّناء
..
..
..
مرحوم آیةالله میرزا محمّد باقر فقیه ایمانی
..
..
..
گوش دار ای غرقه در بحر خطا
کی گرفتار اندرین دار بلا
..
یک حدیثی بس بود کو جان فزا
هست منسوب آن به اصحاب کسا
..
شد روایت از جناب فاطمه
آنکه بر کون و مکان بُد عالمه
..
شد یکی از روزها بابم رسول
کرد در بیت الجلال من نزول
..
گفت کی دخت گرام با وفا
گشته عارض سستی و ضعفی مرا
..
گفتم ای باب گرام ممتحن
بوده باشی در پناه ذوالمنن
..
گفت آور آن کسا را کز یمن
هست اصل او مرا پوشان به تن
..
رفتم آوردم کسا پوشاندمش
و ز محبت یک نظر بنمودمش
..
روی او دیدم که چون بدر تمام
خانه ام گردید چون دارالسّلام
..
لیک گویم آنکه تشبیهی چنین
نیست جز افهام چشم تنگ بین
..
ور نه نزد نور روی مصطفی
ذرهّ هم نبود تمام نورها
..
نور او نور خداوند جلیل
گشته مدهوش از شعاعش جبرئیل
..
آن شه از رخ یک حجاب اَر کرد دور
تازه خواهد شد حدیث کوه طور
..
الغرض فرموده خیر النساء
بانوی عصمت سرای کبریاء
..
ساعتی نگذشت پس زین ماجرا
گشت وارد سبط اکبر مجتبی
..
زینت عرش برین یعنی حسن
خَلق و خُلقش همچو نام او حسن
..
حجت ثانی امام مقتدا
سبز پوش گلسِتان مصطفی
..
آنکه یوسف پرتوی چون داشتی
کز جمال او علم افراشتی
..
پرتوی چون کرد تابش در جنان
حسن او شد مسکن پیغمبران
..
او حسن میباشد و وصف حسن
فی حسن میباشد از غیر حسن
..
حضرت صدیقه فرمود این چنین
نور چشمم مصطفی سبط امین
..
پس سلامی کرد آمد تا ز باب
گفتم از بهر سلام او جواب
..
گفت یا امّا چه باشد بیت ما
عطر بیز است این چنین و دلگشا
..
بوی طیبی آیدم اندر مشام
می دهد آن بو ز جّد من پیام
..
گفتم ای نور دو چشم مرتضی
استراحت کرده جدّت در کسا
..
پس در آندم شد حسن با احترام
سوی جد خویش و کرد او را سلام
..
گفت یا جدّا مرا گر رخصت است
در کسا آیم که میل راحت است
..
چون جواب و اِذْن از جدّش شنید
کز شعف شد در کسا و آرمید
..
ساعت دیگر نشد آنکه حسین
آن شه مظلوم فخر عالمین
..
آن ذبیح اللّه که با چندان فدا
شد فدای حق که جانهایش فدا
..
آنکه چون بدر امامت جلوه گر
شد به بُرجش فجرایمان تافت سر
..
مصطفی گفت او مرا نور دو عین
انه منی و انی من حسین
..
کعبه اش با کعبه پروردگار
او چو مسکن کرد کرد او افتخار
..
همچوآن خسرو که باشد در شرف
بوده نُه درّ امامت را صدف
..
آن شه مظلوم بی یار و معین
گشته مقتول سپاه مشرکین
..
جمله اهل و یاورانش از عطش
جسم آنها همچو جلد مُنکمَش
..
چشم حق بینش بدان سان مینمود
جمله عالم گوئیا دود کبود
..
ظلم آن قوم لعین شد از حساب
غافل از عدل خدا یوم الحساب
..
آنچنان ظلمی که نمرود لعین
گوید ای لعنت به قوم ظالمین
..
خون و خونخواهش عزیزِ ذوانتقام
خون خود را چون کشد او انتقام
..
وعده فرمود او به قرآن مجید
آخر عهد زمانه چون رسید
..
میکند خونخواهیش در این جهان
میچشاند زهر نقمت آنچنان
..
ظالمینش را در این دارالبلا
پیش از آن نقمت که در دارالجزا
..
کز یداللّهش به تیغ ذو الفقار
حضرت مهدی شه ذوالاقتدار
..
حضرت صدّیقه کبری بیان
کرده چون ماه رخش گشتی عیان
..
گشت وارد گفت کی مادر سلام
چیست این بوئی که آید بر مشام
..
وه چومشک است اینکه چندان دلفزاست
گوئیا آن بوی جدّم مصطفی است
..
گفتم او را اَلسّلام ای نور عین
کی تو عین نور و هم نور دو عین
..
آری ای مادر به زیر این کسا
با برادر هست بابم مصطفی
..
شد روان آن دم حسین سوی عبا
تا نماید نزد جدّ خویش جا
..
گفت یا جدّا و یا خیرالانام
بر تو باد از من درود و هم سلام
..
اذن میباشد مرا کی ذو الکرم
تا در آغوش تو من منزل کنم
..
گفت کی نور دو چشم مصطفی
اذن باشد نزد جدّ خود بیا
..
چون زجدّش اذنو رخصت او شنید
در کسا با صد شعف رفت آرمید
..
ساعت دیگر نشد کز این سخن
گشت ناگه وارد از در بُوالْحسن
..
صاحب تاج کرامت مرتضی
حامل امر ولایت مرتضی
..
مرتضی بعد از رسول مصطفی
مصطفی بعد از نبی مرتضی
..
متکی بر مسند عزّ و جلال
بعد از احمد او به حکم ذوالجلال
..
سرور سر حلقه اهل یقین
سید الابرار امیرالمؤمنین
..
مقتدای کلّ امامُ الْمُتقین
هادی و مخدوم جبریل امین
..
بنده خاصِ خداوند مجید
کاندرو حسن جمالش حق پدید
..
مظهر حقّ منبع اسرار او
مظهر حقّ فاعل کردار او
..
گر چه حقّ باشد بحقّ معبود حق
..
غیر این باشد بعید از راه حقّ
بود اگر حقّ غیر حقّ معبود حقّ
گفتمی الحقّ علی حقّ است و حقّ
..
گفتِ پیغمبر که گر خواهید حقّ
بعد من حقّ با علی او بحقّ
..
غیر او خواهید اگر جوئید حقّ
کفر حقّ است او، بوَد این حکم حقّ
..
اسم او از حقّ، راهش سوی حقّ
او به هرکس شد سبق، در دین حقّ
..
کشت اگر حقّ بودوبخشش بود حقّ
هم ز حقّ راضی هم مرضی حقّ
..
مادح کنه کمالش جز خدا
کیست ز افراد بشر جز مصطفی
..
همچه بر ممکن بود عین محال
درک کنه ذات پاک لایزال
..
هست بر امکان هم از امکان برون
درک انوار تجلّی را که چون
..
مرتضی نبود مگر نور خدا
نور حقّ از ذات او نبود جدا
..
مدحتش را جز خدا آری توان
طفر گر فهمید مقام عارفان
..
از بشر دروصف او یک حرف بس
اِنَّ لی بُکمٌ و مالی مِنْ نَفَس
..
آنچنان عجزی که موسی کلیم
در مقام شکر ذی المنّ عظیم
..
گفت یا رب عاجزم از حق شکر
پس خطاب آمد که این شد حق شکر
..
نی علی اللّهیم نی غالیم
گشته قول نَزِّلُونا داعیم
..
غیر وجه اللّه چو کفر است از یقین
نحن وجه اللّه راهم لیک بین
..
ذکر حق اسماء حسنای خداست
نَحنُ الاَسما هم ولی قول هدی است
..
حضرت صدیقه فرمود آنجناب
ماه رویش گشت طالع چون زباب
..
از تَلَطُّف کرد بر من او سلام
گفت آید بوی طیبی بر مشام
..
گوئیا اینجا بود ابن عَمَم
برده کز دل حزن اندوه و غمم
..
گفتم آری باشد آن عالیجناب
با دو فرزند شما اینجا بخواب
..
پس روان شد آن امیر ذوالجلال
سوی پیغمبر رسول ذوالجلال
..
عرض بنمودای شه با احتشام
بر تو باد از من صلاة و هم سلام
..
پس بفرمود از رسول ذو المنن
بر تو باد از من سلام ای بوالْحسن
..
پس بگفتا کی رسول هاشمی
در کسا آیم اگر رخصت دهی
..
گفت پیغمبرگر آیی نزد من
همچو روحستی که آید در بدن
..
در عبا شد اندر آن دم بو تراب
بادو فرزند و نبی رفت او به خواب
..
زآن سپس بنت النبی یعنی بتول
گشت عازم نزد باب خود رسول
..
گفت کی باب گرامی اَلسّلام
اذن باشد در برت سازم مقام
..
پس بفرمود آن رسول مجتبی
اَلسّلام ایجان من نزد من آ
..
پس نمود آنگه طلوع اندر کسا
همچو ماه چارده خیرالنسا
..
در کسا چون متحد شد پنج تن
همچو یک روحی که شد دریک بدن
..
پس در آن دم آمد از حق این ندا
کی ملائک جمله سُکان سما
..
من نکردم خلق حقّ عزّتم
هم قسم باشد بحق شوکتم
..
نه سما نه ارض نه شمس نه قمر
این نُه افلاکی که باشد مستقر
..
نی که دریاها به این طرز عجیب
نی ملائک را به این تزیین زیب
..
کز نبود از پرتو این پنج نور
کرده در زیر کسا این دم ظهور
..
کز سر شوق و شعف پس جبرئیل
در نیاز آمد که یا ربّ جلیل
..
کی خداوند از سر صدق و صواب
دارم امید آنکه گردم کامیاب
..
کیستند اینها که در زیر کسا
گشته بر کلّ دو عالم مقتدا
..
کیستند اینها که قطب عالمند
سرور خلق و عزیزان تواند
..
پس ندا از جانب ربّ جلیل
آمد آنگه بر جناب جبرئیل
..
این کسانی را که اندر طیلسان
مجتمع هستند در امن امان
..
گنج دُرهای رسالات منند
نور محض و اهلبیت عصمتند
..
فاطِمَه استوبابوزوجش بوالحسن
با دو فرزندش حسین و هم حسن
..
عرض کرد آنکه کی پروردگار
حاجت این بنده مسکین بر آر
..
اذن فرما تا روم من از سما
سادس ایشان شوم اندر کسا
..
پس ندا آمد که یا روح الامین
اذن باشد کن نزول اندر زمین
..
رو و لکن هدیه ای از ماببر
تا شوی در نزد ایشان راه بر
..
رو ولی بی اذن بی فرمانشان
نی شوی داخل تو در مأوایشان
..
جبرئیل آنگاه با شوق و شعف
گشت نازل اندر آن بیت الشّرف
..
با مذلّت کز ادب کرد او سلام
گفت آوردم ز حقّت من پیام
..
کی نبّی مجتبی از من سلام
بر تو و برآل [تو] بادا مدام
..
کی نبی من بحقّ عزّتم
هم قسم باشد بحقّ شوکتم
..
من نکردم خلق نُه افلاک را
نی نمودم خلق سطح خاک را
..
نی نمودم خلق ماه و آفتاب
نی کواکب را که ناید در حساب
..
نِی ملک نِی کرسی و عرش عظیم
نِی بحار نِی جبال مستقیم
..
گر نبود از پرتو فیض شما
اهلبیت عصمت و نور هدی
..
پس بگفتا کز سر شرم و حیا
حق تعالی اذن فرمودی مرا
..
یا رسول اللّه تو هم منّت نهی
خادمت را اذن و رخصت می دهی
..
روی خود در مقدمت اندر تراب
تا گذارم بلکه گردم کامیاب
..
گفت پیغمبر پس از ردّ سلام
اذن میباشد تو را در این مقام
..
تو امینی در حریم کبریا
چون نباشد ره تو را اندر کسا
..
چون اجازت یافت آن دم جبرئیل
گشت داخل لیک چون عبد ذلیل
..
کرد ظاهر بعد آن تبشیر را
خواند بر او آیۀ تطهیر را
..
گفت با او کی نبی اللّه بدان
حق تعالی کرده وحیت این زمان
..
کی نبی من شرف بادا تو را
ز آنکه ایجاد تو و آل تو را
..
کرده ام پاک مبرّا از عیوب
هم مطهر از کثافات ذنوب
..
چون سخن گشتی به اینجا منتهی
در سخن آمد شه مردان علی
..
با نبی گفتا که یا خیر الانام
محضر ما را چه قدر است و مقام
..
اینکه ما را هست این نوع اجتماع
چیست ان را قدر و فضل و ارتفاع
..
نزد خلاّق جهان یزدان پاک
موجد انواع بَر کز آب و خاک
..
پس بگفت آنکه نبی مرتضی
حق یزدانی که داد ستی مرا
..
اِصطفا و اِجتبا بر ممکنات
سروری بر جملگی کائنات
..
مجلسی نبود شود آراسته
ذکر این مجلس کز آن برخواسته
..
شیعیان جمعی در آنجا حاضرند
جز که آنهارا ملائک طائفند
..
نازل آنها بهر فیض و رحمتند
کز گناه شیعیان مستغفرند
..
همچه دارند اندر آن مجلس حضور
تا که اهلش را شود ظاهر فتور
..
مرتضی پس همچو گل ازهم شکفت
چون شکوفه لب گشوداین حرف گفت
..
شیعیان ما کز این پس فائزند
و ز فِتَنها رستگار و فارغند
..
حق ذات بی زوال کردگار
ربّ کعبه حضرت پروردگار
..
ثانیا فرمود پس کرد تکرار کلام
با علی مرتضی خیرالانام
..
یا علی حق خدائی کو مرا
کز تَلَطُّف بر گزید از ما سوی
..
مجلسی نبود که آید در میان
ذکر این مجلس در آن کردی بیان
..
جمع و حاضر گشته اندر آن مکان
جمله ای از شیعیان و دوستان
..
جز در آنها گر کسی باشد غمین
گشته از غم حالتش زاد حزین
..
کاندر آن مجلس ز الطاف عمیم
روح و راحت بخشدش رب رحیم
..
یادرآن محضر کسی کز حزنوغم
هست در تشویش و قلبش در الم
..
جز در آن مجلس شود رفع ملال
گردد از الطاف حق آسوده حال
..
یا کسی را حاجتی در دل بود
یا مهمّی بهر او مشکل بود
..
جزدرآن مجلس که دارد فیض عام
حاجتش باید شود مقضی المرام
..
چون رسید از مصطفی بر مرتضی
کاین بشارت وین سخن کردی ادا
..
فائزیم و گشته محفوظ از بلا
هم در این دنیا و هم در آن سرا
..
زین بشارت شیعیان و دوستان
رستگار از فتنه اند و در امان
..
هست یا رب بنده ات را مسئلت
حق ذات پاک و اسم اعظمت
..
حق خاصّانی که در قرب تواند
دائماً با فیض و لطفت توأمند
..
حق آن شاهَنشَه ختمی مآب
بهر او ایجاد کردی آب و خاک
..
هم بحقّ ابن عمّش مرتضی
متحد در غیب در ظاهر جدا
..
هم بحقّ زهره زهرا بتول
شمسه ایوان خرگاه رسول
..
هم بحقّ سبط أکبر مجتبی
حجت ثانی امام مقتدا
..
هم بحقّ خامس آل کسا
بهر او در عرش تو فرش عزا
..
هم بحقّ زینت اهل یقین
حضرت سجّاد زین العابدین
..
هم بحقّ روح قرآن مبین
باقرِ علمِ جمیعِ مرسلین
..
هم بحقّ آنکه کز نطق و کلام
داد ارکانِ شریعت را قوام
..
هم بحقّ آن امام مقتدا
موسی کاظم به هر غمُّ و بلا
..
هم بحقّ آن شَهَنشاه هُدی
آنکه در عینِ بلا عین رضا
..
هم بحقّ آنکه کز جود وسخاست
فیض اونازل چو بارش از سماست
..
هم بحقّ هادی راه یقین
منبع برّ، آن امامُ المتقین
..
هم بحقّ سرور دین عسکری
آنکه دارد بر خلایق مهتری
..
هم بحقّ آن شَهَنشاه جهان
حُجّت حق، قطب و مولای زمان
..
حضرت مهدی امام دین پناه
مُکتَسِب ازچهره اش خورشید و ماه
..
نور مطلق آنکه اندر غیبتش
مُنکسف چون شمس، شمس طلعتش
..
آنکه عالم را کند بعد از فساد
پر ز تقوی و صلاح و ز سداد
..
حق این انوار و این ارواح پاک
کرده ایشان را زهر رِجسی تو پاک
..
در مقامات کمال و علم و قدر
هم قَدَر نبود مر ایشان را به دهر
..
هادیان حق، مصابیح الدّجی
حاملان نور، مشکوة هدی
..
حق آن قرب و مقام و منزلت
کو مر ایشان را نمودی مرحمت
..
بهر آن حقّی بر ایشان کز تو هست
هم به آن حقّی کزیشان بر تو هست
..
حق معصومیشان اندر هر خطا
حق مظلومیشان اندر هر بلا
..
دست ما را کوته از دامانشان
وین سرا و آن سرا یا ربّ مکن
..
دار ما را ثابت و محکم عنان
در صراط المستقیم حُکمشان
..
اندر این عالم به تحت عَونشان
کاندر آن عالم به ظلِّ قربشان
..
ده مقام و منزل و مأوای ما
جمله را کن سید و مولای ما
..
همّ و غمّ و فقر و هرگونه بلا
هست یا نازل نمائی از سما
..
دور کن از ما، مفرما مبتلا
حاجت ما کز کرم فرما روا
..
ختم این اشعار و نظم بی نظام
گشت اندر شهر ذی حجّ الحرام
..
عشر اول یوم ثلثا وقت عصر
بلکه ماند یادگار از ما به دهر
..
آن مه ازسال هزار و سیصد است
بعد از اوعشرین و هم دو واحد است
..